İstanbul Havalimanı'ndan Tarihi Yarımada'ya

Yol güneye kıvrıldığında sağ tarafınızda aniden su görünür: bu Haliç, yani Altın Boynuz. Yedi kilometre uzunluğunda doğal bir liman ve İstanbul'un neden burada kurulduğunun asıl cevabı. Bizans döneminde girişine dev bir zincir gerilirdi; düşman donanmasını durdurmak için. Karşı kıyıda tepenin üzerinde yükselen kule Galata Kulesi, on dördüncü yüzyılda Cenevizliler tarafından yapıldı. Bu noktadan sonra şehir birden yoğunlaşır: az önceki boş araziler yerini altı yüz yıllık mahallelere bırakır.

Solunuzda kilometrelerce uzanan taş ve tuğla sıraları, beşinci yüzyılda İmparator İkinci Theodosius tarafından yaptırılan kara surları. Çift sıra duvar, aralarında hendek ve doksan altı kule. Bin yıl boyunca hiçbir kuşatma bu hattı aşamadı; ancak 1453'te, topun icadından sonra düştü. Dikkat ederseniz duvarın bazı bölümleri restore edilmiş, bazıları olduğu gibi bırakılmış. İkisi arasındaki fark, tuğlanın rengidir: yeni olan daha açık.

Surların denize indiği yerde Yedikule Hisarı yükselir. Bizans'ın tören kapısı olan Altın Kapı buradaydı; imparatorlar zaferden dönerken şehre bu kapıdan girerdi. Osmanlı döneminde yapı hazine ve zindan olarak kullanıldı. Buradan sonra araç Marmara kıyısına çıkar ve sağınızda deniz açılır. Sakin bir günde karşıda Adalar'ın silueti seçilir; hava iyiyse daha uzakta Uludağ'ın karlı tepesi görünür.

Son birkaç dakikada siluet değişir: önce Sultanahmet Camii'nin altı minaresi, ardından Ayasofya'nın geniş kubbesi görünür. İkisi arasındaki alan, Roma döneminde Hipodrom'du; at yarışları ve siyasi ayaklanmalar burada olurdu. Meydandaki dikilitaş Mısır'dan, Firavun Üçüncü Thutmose zamanından geliyor: bugün İstanbul'daki en eski nesne, üç bin beş yüz yaşında. Araç buradan sonra dar sokaklara giremez; şoförünüz otelinize en yakın yasal noktada durur.