İstanbul'dan Sapanca'ya

Köprüden sonraki bölüm İstanbul'un en az bilinen parçasıdır: kuzeydeki orman kuşağı. Bu ormanlar süs değil, altyapıdır; şehrin içme suyu barajlarının büyük kısmı bu havzada toplanır ve bu yüzden yapılaşmaya kapalıdır. Yolun iki yanında gördüğünüz kesintisiz yeşil, on beş milyonluk bir şehrin hemen yanında ayakta kalabilmiş nadir bir şey. Kuzeye, yani solunuza doğru otuz kilometre gitseniz Şile'de Karadeniz'e çıkarsınız.

Sağınızda uzun ve dar bir su kolu belirir: İzmit Körfezi, yaklaşık elli kilometre içeri sokulur. Bu körfez Türkiye'nin sanayi yoğunluğunun en yüksek olduğu yerdir; rafineri, otomotiv fabrikaları ve limanlar arka arkaya dizilir. Körfezin ağzını kesen asma köprü Osmangazi'dir ve tek işi mesafe kısaltmaktır: körfezin etrafından dolaşmak yerine üzerinden geçmek yolculuktan yaklaşık bir saat siler. Bursa'ya giden araçlar burada güneye ayrılır; biz doğuya devam ediyoruz.

Körfez arkada kalırken sağınızda arazi yükselir: Samanlı Dağları. Bu sırtın en yüksek noktalarından biri Kartepe'dir ve kışın kar tuttuğu için İstanbul'dan çıkıp aynı gün dönülebilen tek kayak alanıdır. Manzaranın burada değişme sebebi coğrafidir: sanayi körfezi düzlükte kalır, yol ise dağ eteğine tırmanır. Kış aylarında bu bölümde yol ıslak veya karlı olabilir; şoförünüz hız planını buna göre yapar.

Göl birden görünür, çünkü yol son kilometrelerde sırtı aşar. Sapanca Gölü ile az önce geçtiğiniz İzmit Körfezi'nin neden aynı doğrultuda, dümdüz bir hat üzerinde olduğunu merak ederseniz: ikisi de Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde oturur. Göl bir çukurluğun suyla dolmasıyla değil, yer kabuğunun burada ayrılmasıyla oluştu. Oteller göl kıyısından dağ yamacına doğru dağılmıştır ve aralarındaki mesafe yürünecek gibi değildir; şoförünüz sizi doğrudan otelin kapısına bırakır.