İstanbul Havalimanı'ndan Anadolu yakasına

Yolun iki yanındaki orman Belgrad Ormanı'dır ve adını Kanuni'nin 1521 Belgrad seferinden sonra buraya yerleştirilen ailelerden alır. Bu ağaçlar tesadüf değil: orman yüzyıllarca şehrin su deposuydu. İçinde bugün hâlâ ayakta olan bentler ve kemerler var; en büyüğü Mimar Sinan'ın yaptığı Mağlova Kemeri'dir ve suyu iki yüz metre genişliğindeki bir vadinin üzerinden geçirir. İstanbul'un neden bu kadar geç susuz kaldığının cevabı burada.

Köprünün ortasından geçerken Avrupa'yı bırakıp Asya'ya giriyorsunuz; altınızdaki su Boğaz. Boğaz bir nehir değil, deniz seviyesi yükseldiğinde sular altında kalmış bir vadi: bu yüzden kıvrımlı ve bu yüzden bazı yerlerde çok dar. En dar noktası, buradan güneyde, Rumeli Hisarı ile Kandilli arasında yaklaşık yedi yüz metredir. Sağınıza bakarsanız Boğaz güneye doğru açılır; solunuzda su Karadeniz'e karışır. Yolculuğun geri kalanı artık Asya'da geçecek.

Köprüden sonra Anadolu yakasının en az yapılaşmış bölümündesiniz. Beykoz ve çevresi Osmanlı döneminde padişahların av alanıydı ve bu statü araziyi yüzyıllarca korudu; bugünkü korular o mirasın devamı. Beykoz aynı zamanda kendi adıyla anılan bir cam geleneğinin merkeziydi: on sekizinci yüzyılda burada kurulan atölyelerin işleri hâlâ müzelerde. Yolun bundan sonrası inişe geçer ve yapı yoğunluğu her kilometrede artar.

Üsküdar'ın antik adı Khrysopolis, yani Altın Şehir'di; Pers ve Roma dönemlerinde Anadolu'dan gelen kervanların Boğaz'ı geçmeden önce durduğu son noktaydı. İskeleye yaklaşırken sağınızda suyun ortasında küçük bir ada üzerinde Kız Kulesi görünür; bugünkü yapı on dokuzuncu yüzyıldan ama aynı kayalıkta iki bin dört yüz yıldır bir şey duruyor. İskelenin hemen yanındaki kubbeli yapı Mimar Sinan'ın Mihrimah Sultan Camii'dir. Sahil boyunca durma yasağı vardır; şoförünüz otelinize en yakın yasal noktada durur.